Hasan
@guesey
İnsanlığın en ilkel, en basit ve en değerli hareketi: Yürümek.
Kitabı okuduktan sonra uzun zamandır gerçek anlamda yürüyüş yapmadığımı farkettim. Evden işe giderken veya çeşitli işlerimizi halletmek için yürüyoruz ama bu yazarın da belirttiği gibi sadece koridorlardan geçmek. Dünya çok büyük biz kendimizi yarattığımız küçük mekanlara sıkıştırıyoruz.
Kitapta sık sık yürüyüş yapan tarihi karakterlerle karşılaşıyoruz. Gandinin sadece yürüyerek yaptığı direniş yürümenin gücünü gösteren en iyi örnek.
Yürümek dik durmanın en güzel yolu...
Yaşamlarını ofiste klavye tıkırdatarak geçiren o dalgın, soyutlanmış insanları düşünüyorum. Dedikleri gibi "bağlılar", peki ama neye? Saniyede bir değişen enformasyona, imaj, sayı, tablo, grafik seline bağlılar. İşten sonraysa doğru metroya veya otobüse giderler, yani hep hıza bağlıdırlar; bu sefer bakışlar telefon ekranına mıhlanır, parmaklar hafifçe de olsa hâlâ hareket halindedir, mesajlar, görüntüler akmaya devam eder. Ve daha günü görmeden akşam olur. Sıra televizyondadır, alın size bir ekran daha. Peki bu insanlar hiç toz kaldırmadan, birbirleriyle temas etmeden hangi boyutta, hepsi birbirinin aynı hangi mekanda, yağmurmuş güneşmiş hiçbir şeyin fark etmediği hangi zaman diliminde yaşıyorlar? Yollar ve patikalarla bağı kopmuş bu hayatlar, insanlık durumunu unutturuyor onlara, sanki zamanla değişen hava erozyon yaratmazmış gibi.
5/10
366 günde okudu
·Okunma: 31 Aralık 2008 00:00
·2008 1. kitabı
