Hasan
@guesey
Yaşamlarını ofiste klavye tıkırdatarak geçiren o dalgın, soyutlanmış insanları düşünüyorum. Dedikleri gibi "bağlılar", peki ama neye? Saniyede bir değişen enformasyona, imaj, sayı, tablo, grafik seline bağlılar. İşten sonraysa doğru metroya veya otobüse giderler, yani hep hıza bağlıdırlar; bu sefer bakışlar telefon ekranına mıhlanır, parmaklar hafifçe de olsa hâlâ hareket halindedir, mesajlar, görüntüler akmaya devam eder. Ve daha günü görmeden akşam olur. Sıra televizyondadır, alın size bir ekran daha. Peki bu insanlar hiç toz kaldırmadan, birbirleriyle temas etmeden hangi boyutta, hepsi birbirinin aynı hangi mekanda, yağmurmuş güneşmiş hiçbir şeyin fark etmediği hangi zaman diliminde yaşıyorlar? Yollar ve patikalarla bağı kopmuş bu hayatlar, insanlık durumunu unutturuyor onlara, sanki zamanla değişen hava erozyon yaratmazmış gibi.
5/10
366 günde okudu
·Okunma: 31 Aralık 2008 00:00
·2008 1. kitabı
Kitap okurken sevdiği kısımların altını çizen kişiler için bol bol karalanacak bir kitap. Tarık Tufan'ı iki satırlık aforizmalarından biliyordum ve ilk kez bir kitabını okumuş oldum. Kitabın içine de bol bol serpiştirmiş aforizmalarını.
Yazarın da başlarken belirttiği gibi okurken hangi hikaye gerçek hangisi kurgu hiç belli değil. Sanki mahalleye yeni taşınmışsınız ve komşular hakkında etraftan bilgi topluyorsunuz.
Sade ve yalın cümlelerle başlayan kitap 100 sayfadan sonra daha usta işine dönüşüyor. Ya kitaba alıştım ya da yazar sonradan açıldı bilemiyorum ama sonlara doğru daha keyif verdi okuması.
