Bir yerde duymuştu: Eğer iyi biri ölüme kavuşuyorsa o şehir yas tutar ve ağlar.
İstanbul, bu gece Gökçe için ağlıyordu.
Alper, gökyüzüne baktı ve İstanbul’la birlikte ağladı.
“Annemle, senin için omlet yaptık.” dedi. Kardeşinin, omleti çok sevdiğini biliyordu.
Babası da övünerek, “Ben de üzerine biraz tuz attım.” dedi.
“Aman İsmail,” dedi Yankı’nın annesi, “Sana da zahmet verdik, yorduk, kusura bakma.”