“İnsan eynilə bu tablo kimidir. Özündə həm nur, həm də zülməti birləşdirib. İnsan yeganə canlıdır ki, zülmət pərdələrini yararaq nura doğru yüksələ bilər. Pərdələrdən pərdələrə hərəkət. “Belə bir irəliləyiş necə mümkündür, halbuki nə yol görsənir, nə də yolçunun hərəkəti”, – deyə düşünsək, almanı misal gətirərəm. Alma əvvəl yaşıl olur, sonra qırmızlaşır. Dəyişiklik özü hərəkətdir. Hərəkət baş verdi, ancaq alma öz yerindədir. Tələbə dərs oxuduqca elm yolunu gedir, savadlanır. Ancaq nə yol görünsənir, nə də onun hərəkəti.”