Zihnimin içindeki uğultu, dışarıdaki tüm sesleri bastırıyor. Binlerce düşünce aynı anda kapıya yükleniyor, menteşeler gıcırdıyor. Aklımı bir ipin ucunda tutuyorum ve o ip her saniye biraz daha inceliyor..
Yalnızlıktan aklımı oynatacağım. Huzursuzum ama neden huzursuz olduğumu bilmiyorum. Bir şeylerden korkuyorum ama neden korktuğumu bilmiyorum. Sadece çok ağlıyorum.
Tahir olmak da ayıp değil
Zühre olmak da.
Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Bütün iş Tahir’le Zühre olabilmekte
Yani yürekte...
Nazım Hikmet Ran