Hayvan başını yana yatırarak düşündü. "Ama tüysüz, acayip bir tavuk cinsi. Yok, yok, ruhum ve kuyruğum üzerine yemin ederim ki tuhaf bir hayvansın."
Zackarina daha fazla susamazdı artık.
"Ben tavuk falan değilim," dedi. "Ben bir insanım."
Hayvan istiridye kabuğu kadar beyaz, bin sivri dişiyle güldü.
"Tahmin etmiştim işte," dedi. "Çok tuhaf bir hayvan."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Zackarina gerçekten zor bir soru düşünmeye başladı. Şu çokbilmiş kurdun cevaplayamayacağı bir soru bulmalıydı. Uzay hakkında ya da... Ya da karınca yuvaları hakkında. Ama ağzını açtığında bambaşka bir soru çıktı.
"Niçin," dedi. "Niçin babam gazete okumak zorunda?"
"Amaan! Ne basit bir soru," dedi Kumkurdu. "Çünkü o büyülenmiş, bunu anlamayacak ne var."
"Büyülenmiş mi?" diye sordu Zackarina.
"Evet, ya da hipnotize olmuş," dedi Kumkurdu. "Gözleri gazeteye yapışmış; gazetenin içindeki o küçük, siyah harflere."