Gülşen Dalioğlu
@gulsendali
133 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Derler ki, müzik güzelse, verdiği tat bütün duygulara ayak uydurur. Mutlu insan,melodilerde mutluluğu, hüzünlü insan hüznü bulur...
Reklam
.... mutluluk ve neşe ınsanı nasıl güzelleştiriyor!Yürek sevgiyle nasil da kaynıyor! Sanki kendi yüregini alıp
bir başkasının yüreğine dökmek istiyorsun, herkesin neşelenmesini,
herkesin gülmesini istiyorsun. Mutluluk nasıl da bulaşıcı!
...Sıkıntıya boğulmus bir hayalgücü neye yarar! O yorulmak bilmez hayalgücünün de bir gün yorulacağını, sürekli
gerilim içinde olmaktan bitap düşeceğini hissedersin, çünkü büyümekte ve eski ideallerini geride bırakmaktasındır;
İdealler de parçalanıp toza toprağa karışır; eğer başka bir yaşamın yoksa yenisini yine bu parçalardan inşa etmek
gerekir. Ama tam da o sırada ruhun baska bir sey ister, emreder! Ama hayalperest, küle dönmüş eski hayallerinden onu tekrar harlayacak, donmuş yüreğini yepyeni bir ateşle
yeniden tutuşturacak hiç değilse ufak bir kivilcım bulmak için közleri beyhude didikler durur; tek isteği, eskiden onu
sebindiren, can veren, onun kanını kaynatan, gözlerinden yaşları söküp
alan ve ihtişamıyla onu aldatan ne varsa yeniden ortaya çıkarabilmektir!
...Ben bir havalperestim; gerçek yaşamla bağım o denli az ki, bunun gibi, şimdiki
gibi çok nadide saydığım anları düşlerimde yine yaşamadan
edemem.
Osamu Dazai bu kitabı yazarken bir hikâye anlatmaz;
bir insanın yavaş yavaş kendinden vazgeçişini fısıldar.
İnsanlığımı Yitirirken, toplumun ortasında yaşayıp ona hiç ait olamamanın, gülümseyerek saklanan bir çöküşün güncesidir. Yozo, başkalarına benzemeyi öğrenmiş ama kendisi olmayı hiç başaramamış bir karakterdir. Maskeleri ustalıkla takar, güldürür, uyum sağlar… fakat iç dünyasında derin bir yabancılık büyür. Asıl trajedi de burada başlar: İnsanlara değil, kendine bile ulaşamamak.
Dazai’nin dili sade ama acımasızdır. Okurken bir an durup “Bunu ben de hissettim” dediğiniz cümleler yakalar sizi. Kitap, depresyonu dramatize etmez; onu sessiz, ağır ve gerçek bir biçimde sunar. Bu yüzden rahatsız edicidir. Ve tam da bu yüzden dürüsttir.
Bu roman, “neden böyleyim?” sorusuna cevap vermez.
Ama o soruyu sormaktan yorulanların kalbine dokunur.
İnsanlığımı Yitirirken, herkesin okuyabileceği bir kitap değildir.
Ama kendini bir yerlere ait hissedemeyen herkes için
fazlasıyla tanıdıktır.
Reklam