gül

büyük kayıplar verdim, kendi içimde. nefes almak bile insanın içine batar mı? batıyormuş. deneyimlemek istemediğim bir durumdu. yaşarken öğrendim, yutkunmanın ne kadar acı verdiğini.
soluk soluğa eşiğine koştuğun tüm kapılara geç kalıyorsun.
bugün rüyamda seni gördüm. uzun zamandır hasret kaldığım ellerin saçlarımda geziniyordu. ve ben usulca dizlerine sarılmış bu ana hasretimden gözyaşlarımı tutamıyordum. o kadar naif ve huzurluydu ki, belki bu an bile bizi kurtarırdı.ilk kez canımın acısını hissetmiyordum. ellerin güvende olduğumu hissettiğim tek yerdi.

gül

, bir kitabı okumaya başladı
Zülfü Livaneli
6.8/10 · 17,9bin okunma
hayatımızdaki en büyük boşluk, doldurulmasını imkansız bulduğumuz boşluktur.