Tek kelimenin gücü…
“Gitme, kal” deseydin bana. Sana çok kırgındım, küstüm, kalbim acıyordu… Ama… Ama biliyor musun kalırdım. Gitmezdim. Çektiğim acıları unutup kalırdım seninle. Ağlamaktan nefesimin kesildiği günleri aklımdan silip kalırdım seninle. Ben yaşadıklarımı senin tek bir lafına unuturdum. Bekledim ben. Çok bekledim. Gözlerinin derinliklerinde gitmemi istemeyen bir adam gördüm ben. Ama bu adam hissettiklerini, düşüncelerini, duygularını söylemedi. Söyleyemedi. Gözlerin ve dudakların çok başka konuşuyordu sanki. “Gitme” demeni çok bekledim. Diyemedin. Diyemedin be adam. O tek lafın benim hayatımı değişecek güçteydi. Kalbimin yerini yeniden hissedecektim. Kalp atışlarım eskisi gibi sevgiyle atacaktı… Ben gitmemek için çok behane aradım. Ama bulamadım. Affetmeyeceğimden mi korktun? Affederdim. Zor olmazdı beni ikna etmek. Duymak istediğim kelimeyi bana söyleseydin. Tutardım yeniden ellerinden. Sarılırdım sana. Her şey senin tek bir lafına bakıyordu. Ama… Ama sen duymak istediğim lafı söylemedin. Bende kalacak behane bulamadım.
Reklam
Sen bende uykusuz geceler, ıslak gözler bıraktın.
Ihtiyacın olursa ara beni. Ben yine koşarak gelirim sana. Ben yine tutarım senin ellerinden. Ben seni kurtarırım. Ama eskisi gibi değil. O sevgiyle, şevkatla tutmam ben seni… Mesela ağlarsan gözyaşlarını silerim. Ama eskisi gibi bakmam gözlerine… Bakamam… Yaralandıysan ilaç veririm. Ama ilacın olmam. Uçurumdaysan elinden tutarım. Ama eskisi gibi sımsıcak olmaz ellerim. Bende çok şey değişti. Ben bu sefer kafamda değil kalbimde bizi bitirdim. Sende benim için sıradan bir insansın artık. Canın yanarsa, canım yanar. Ama aşktan değil. Insan olduğum için… Kimseye zarar gelmesini istemediğimden. Ne garip değil mi? Eskiden canımı bile istese vereceğim kişi, şimdi bana yabancı. Ben hep bu sevgimin, sevdamın bitmeyeceğini düşünürdüm. Ama biliyor musunuz sevilmeyen bir kalpte kalmak çok zor. Ben o kalpte çok kaldım. Beni görmesi için her şeyi yaptım. Ama o bana kördü. Baktım görmüyor düşündüm ki, belki duyar. Ama o bu sefer de bana sağır oldu. Bunları bildiğim halde kendi başıma sevdim. Yalnız. Habersiz. Imkansız olduğunu bilerek sevdim. Uzaktan uzağa. Zordu. Çok zor… Ama bir yerlerde içimden bir şeyler koptu sanki. Yoruldum galiba. Bende sevilmek istedim. Dedim ki, birisi sevsin beni. Sevilmek istiyordum. Ama başkasının beni sevmesine izin vermiyordum. Sadece o sevsin istiyordum. Ama her kes sevdi. Bir tek o sevemedi beni. Kalbim elimde kapısını çaldığm kişi kapıdan kovdu beni. Bende dedim ki, bırak ya. Bırak artık. Al kalbini de git evine. Ben sonra kimseyi sevemedim. Sen bana sevgisizlik verdin. Içtim, çok içtim unutmak için içtim. Dağıldım. Ama o haldeyken bile hatırladığım tek kişiydin. Bu sevgi bende bitmez diye düşündüm. Ama biliyor musunuz bitiyor. Sevgi de bitebiliyor. Acımı çektim. Her şeyle yüzleştim. Göz altlarım
Rüzgarda savrulmuşsun…
Çok güçlü dediğin aşkımızı bir rüzgar mahvetmiş. Rüzgar seni almış götürmüş benden. Ben hala direniyorum. Ne için direniyorum ki ben? Elimi tutmayan biri için mi? El ele verseydik, biz o rüzgar karşısında dimdik ve sapasağlam durabilirdik. Ama elini vermedin bana. Güvenmedin… Direnmek, çabalamak çor zor geldi belki de. Ne diyebilirim ki… Rüzgar kum taneleri gibi savurdu bizi. Ayırdı… Kaybettik biz bir birbimizi. Bir rüzgardan korkan birinden ne bekleyebilirim ki ben? Elimi tutmadıysan demek sevmiyorsun. Çünkü gerçek aşıkları değil rüzgar, fırtına kopsa ayıramaz. Aşıklar değildik, aşıktım. Ama direnmeme rağmen olmadı. Olmayınca olmuyor işte… Benden size tavsiye zorlamayın. Zorladıkça imkansızlaşıyor.
Kendimi seviyorum.
Mükemmel birini arıyorsan beş adım geride dur. Yaklaşma… Çünkü mükemmel değilim. Kusursuz hiç değilim. Olmak zorunda da değilim. Ben göründüğüm gibiyim. Ben buyum. Kusura bakma ama senin zevkine göre kendimi değişemem. Beğenmiyorsan… Beğenmiyorsan kendi zevkine göre birini bul. Beni değişmeye çalışma. Ben kendimi kusurlarımla seviyorum. Ve hayatıma girecek kişi beni böyle, kusurlarımla kabul etmeli. Benim çekilmeyecek halimi bile sevmeli. Sen istiyorsun diye makyaj yapmam, saçımı senin zevkine göre yapmam, tarzımı değişmem. Çünkü ben halimden memnunum. Kendimi seviyorum. Sen istersen sev, istersen sevme. Kimse kimseyi sevmek zorunda değil ki zaten. Ama seveceksen olursan olduğum gibi kabul et beni. Mesela ben çok dengesizim, kararsız biriyim, değişkenim, durduk yere güle ve ya ağlaya da bilirim. Ama ben buyum. Ben değişmem…!
Neden sen?
Düşünüyorum da… Neden sen? Seni bana özel kılan ne? Biliyor musun senin gözlerinde kimsede göremediğim bir şeyler var sanki… Nefesimi kesen bir şey. Başkalarında göremediğim… Birisi için arkadaşsın, birisi için abisin, birisi için kardeşsin. Ama… Ama benim için mutluluk sebebisin. Seni görünce kalp atışlarım hızlanıyor. Sebepsizce gülümsüyorum aklıma gelince. Durduk yere hayal kuruyorum. Hayallerimde sadece ikimiz oluruz. Biliyor musun şimdiye kadar hiç ismimle seslenmedin bana. Senin sesinden ismimi duymayı isterim. Çok isterim. Gülüşüne fazla şahit olamadım. Normalde gözlerinin içi güler, dudakların değil… Bazen çok gıcık birisin. Sinirimi bozuyorsun. Sana kızıyorum. Ama içimde bir yerlerde mutluyum. Çok garip duygu. Senin yüzüne bağırıyorum, ama kafamı çevirince gülüyorum. Sen beni sinirlendirirken bile mutluyum ben. Senden gelen her şeye razıymışım gibi… Biliyor musun kavgalarımızı bile seviyorum. Sonsuzadek kavga edelim mi? Sen yanımda olunca bana özgüven geliyor, hiç korkmuyorum. Ben seninle cesurum. Ben seninle mutluyum. Ben sadece seninle gülerim. Bide hep benim söylediklerimin aksini yapma gibi bir huyun vardı. Seni bana özel kılan çok huyların var aslında. Hep sinirliymişsin gibi bakıyorsun. Kaşlarını çatıyorsun. Saçların güzel mesela, ellerin, sesin. Konuşma tarzın… Farklısın benim için. Hiç bir şey yapmadan bile beni kendine bağlayabiliyorsun. Heyecanlandırıyorsun beni. Bu dünyadan değilmiş gibisin. Marstan mı geldin be adam. Çok başkasın.
Reklam