Hayatın hedefi olmayınca, bireyin de hedefi olamayacaktır. İçinde oturduğum bir tren hiçbir yere gitmiyorsa, şu vagona oturmuş olan benim, oturmak için kendime bir yer seçmem, aptalcadır.
Dünya bensiz de dünya. Yerim de dolar,
vazgeçilebilir , unutulabilirim de. Ben yokum diye hayat bir yerde bitmez. Herkes ama herkes bensiz hayatına devam edebilir. Evet, dünya bensiz de dünya. Sevilmeyebilir, yenilebilirim. Hayat hep devam eder. Öğrendim
Bazen kabullenmek gerekir. Hayalkırıklığına uğramamak için. Çünkü sahiden hayat devam eder bir yerde bensiz de. Çünkü sahiden herkes herkessiz yapabilir, herkesin yeri bir
şekilde dolabilir. Çünkü sahiden dünya bensiz de dünya. Bunu kabullenmiş olmanın, huzursuz rahatlığındayım.
Nefesimi kesen yorgunluklarım ve geriye şöyle baktığım da affı mümkün olmayan kırgınlıklarım var. Yalnızım desem inandıklarıma, yalnız değilim desem yaşadıklarıma ters düşerim. Mutsuzum desem şükrüm incinir, mutluyum desem tarifi olmayan
haller içindeyim. İnsanım işte. Bir yandan elif gibi dimdik dolaşırken, diğer yandan daracık bir hücre içinde bükülüp kalmış vav gibiyim.
Bana aydınlık yollar ve hayırlı sonlar nasip et Allah'ım.
Yeni bir hayat kurmak... Nasıl oluyordu? önce ki
hayatınız artık 'eski' mi oluyordu? Eski olanın hükmü kalmıyor muydu? O vakte kadar boşuna mı yaşamış oluyordunuz?