Neden bu kadar bahtsızım? Çünkü olmamam gerekeni oldum. Çünkü varlığımın iki parçası da kendini diğerinin kardeşi olarak hissetmiyor; çünkü birinin zaferi diğerinin yenilgisidir ve bu yenilgi ıstıraba yol açıyor - her iki durumda da benim ıstırabıma.
Çoğu zaman irademi öyle zayıf, projelerimi öyle belirsiz hissediyorum ki, kendi kendime şöyle diyorum: Bütün özgeci fikirlerimi bir yana bırakacağım. Yaşamdan bir yarar sağlayamasam bile, hiçbir şeyi dert etmeyeceğim, her şeyi bir yana bırakacağım.