Bilge Karasu'nun eserlerini okumak bazen bir hikâye okumaktan çok, bir zihnin içinde dolaşmaya benzer. Altı Ay Bir Güz de tam olarak böyle bir kitap. Olay örgüsünden çok atmosferi, karakterlerden çok düşünceleri ve duyguların gölgelerini takip edersiniz.
Karasu'nun dili ilk bakışta sade görünse de oldukça katmanlıdır. Her cümle, altında başka bir anlam saklar. Bu yüzden hızlı okunacak bir kitap değil; sindirerek, hatta bazı yerleri tekrar okuyarak ilerlemek gerekir.
Kitabın merkezinde yalnızlık, zaman, insanın kendi iç sesi ve hayatın geçiciliği bulunur. Karasu, bunları yüksek sesle söylemez; okuyucunun zihnine yavaşça bırakır. Tıpkı sonbaharın gelişi gibi... Bir anda değil, fark ettirmeden.
Son Kuşlar, Sait Faik Abasıyanık’ın Türk edebiyatının kilometre taşlarından biri olan ölümsüz öykü kitabıdır. Doğanın, insanın ve İstanbul’un günden güne kaybedişine yakılmış muazzam, hüzünlü ve derin bir ağıttır.
Kitaba adını veren ve açılışı yapan Son Kuşlar hikayesi, adadaki kuşların avlanmasını, yeşilliklerin sökülüp betonlaşmanın başlamasını anlatırken, yazarın o meşhur ve zamansız uyarısıyla biter:
> "Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında, toprak analarımızın koyu yeşil saçlarını göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikayesi!"
>
Sait Faik, kitapta yer alan her bir öyküde Burgazada’nın balıkçılarını, yoksul çocukları, kahvehaneleri, martıları ve denizi kendine has o sıcacık, coşkulu ve insan sevgisiyle dolu diliyle anlatır. Modernleşmenin getirdiği acımasızlığı, çevre katliamını ve insanın insana yabancılaşmasını çok erkenden sezen yazar; küçük insanların büyük dünyalarını sayfalarına taşır.
Türk öykücülüğünde çığır açan bu eser, sadece edebi dehasıyla değil, doğaya ve yaşama duyulan o saf aşkı ve merhameti hatırlatmasıyla da her neslin mutlaka okuması gereken bir başyapıttır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ISTANBULUN RUHUNU ANLATAN HİKAYELER
#okudumbitti
- 
Son Kuşlar
Sait Faik Abasıyanık
Sait Faik Abasıyanık ’ın 1952 yılında yayımlanan bu eseri yazarın hayattayken basılan son öykü kitabı aynı zamanda.Kitap, yazarın Burgazada’daki günlerinden, İstanbul’un kenar mahallelerinden, balıkçılardan, çocuklardan ve küçük insanların sessiz dünyasından izler taşıyor. Hikayeleri okurken aynı duyguları paylaşmamak elde değil. Rum karakterlerini özellikle seçmesi,hikayelerin merkezine koyması ve en ince ayrıntısına kadar sanırım yazarın en büyük zaafı. Bu o dönem İstanbulu düşünüldüğünde aşina olunacak bir durum tabi ama Sait Faik'in edebi dili hikaye ile eşdeğer bu kadar güzel olur ancak diyebileceğiniz türden.
Yazar bu eserinde, ilk dönem öykülerindeki o coşkulu insan sevgisinin yanına, insanın doğayı ve kendi türünü yok etme eğilimine karşı duyduğu derin bir kırgınlığı ve hüznü de ekler. Deniz denilince akla ilk gelen yazar olan Sait Faik İstanbul'un yoğun atmosferinden uzak deniz ile iç içe insan hikayelerine davet ediyor bizleri.
Son Kuşlar " hikayesi, insanın doğaya verdiği zararı, bencilliğini ve modernleşmenin getirdiği yıkımı usta bir dille anlatan, hüzünlü ve çevre odaklı bir hikaye.
"Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı. Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde sarı yapraklarla birlikte kuşların da mavilikte akıp gittiğini göremeyeceğiz. Bizden söylemesi..."
Son Kuşlar
Sait Faik Abasıyanık
Sait Faik Abasıyanık ’ın 1952 yılında yayımlanan bu eseri yazarın hayattayken basılan son öykü kitabı aynı zamanda.Kitap, yazarın Burgazada’daki günlerinden, İstanbul’un kenar mahallelerinden, balıkçılardan, çocuklardan ve küçük insanların sessiz dünyasından izler taşıyor. Hikayeleri okurken aynı duyguları paylaşmamak elde değil. Rum karakterlerini özellikle seçmesi,hikayelerin merkezine koyması ve en ince ayrıntısına kadar sanırım yazarın en büyük zaafı. Bu o dönem İstanbulu düşünüldüğünde aşina olunacak bir durum tabi ama Sait Faik'in edebi dili hikaye ile eşdeğer bu kadar güzel olur ancak diyebileceğiniz türden.
Yazar bu eserinde, ilk dönem öykülerindeki o coşkulu insan sevgisinin yanına, insanın doğayı ve kendi türünü yok etme eğilimine karşı duyduğu derin bir kırgınlığı ve hüznü de ekler. Deniz denilince akla ilk gelen yazar olan Sait Faik İstanbul'un yoğun atmosferinden uzak deniz ile iç içe insan hikayelerine davet ediyor bizleri.
Son Kuşlar " hikayesi, insanın doğaya verdiği zararı, bencilliğini ve modernleşmenin getirdiği yıkımı usta bir dille anlatan, hüzünlü ve çevre odaklı bir hikaye.
"Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı. Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde sarı yapraklarla birlikte kuşların da mavilikte akıp gittiğini göremeyeceğiz. Bizden söylemesi..."
Adora Yağmur Bayıldım. Güz karakterinde kendimi buldum. Mükemmeldi. Keşke hiç bitmeseydi... Adora Yağmur ne yazsa okurum. Dili ağır değil 5 günde bitti. Tavsiye edilir. 🩷
Dinlemekten hep zevk alıyordum. Artık kitaplığımda olduğu için mutluyum. Fiziksel formu yazdıklarıyla bağımı kuvvetlendirdi. Neredeyse her sayfayı alıntılayasım geldi. Erbaş’ın kalemi, insanın en savunmasız anlarına dokunmayı başarmış.
Az sözle çok şey anlatmanın ustalarından biri diyebilirim Şükrü Erbaş için, bunu kitabın kapağında; “Susmak yalnızlığın ana dilidir ömür hanım, şiirdir.” cümlesiyle çok güzel ifade etmiştir belki de. Her satırı ayrı bir anlam içeren bir kitap gerçekten, defalarca okunsa her okumada farklı bir şeyler öğretebilecek bir kitap. “Kim kimin derinliğini görebilir. Hem hangi sözle.” Kitabın arka kapağındaki bu cümle belki de kapaktaki sözü tamamlamak için yazılmıştır. Anlamak be anlatmak için sadece susmak gerekiyor belki de. Baş ucu kitabı olabilecek bir eser.