Bir Şarkı Bitmedi: Gümüş Yürek Üzerine·400 syf.·Duygu ve Düşünce
8/10
2025 255. kitabı
Selam fellowhip ve diğerleri! Bu gün bir yolun başlangıcını anlatacağım sizlere.
"Ben uyumaktan, savaşmaktan, yaşamaktan yeni yollar bulmaya çalışmaktan ya da kendimi bir sonraki ana taşımaktan vazgeçmem. Yürümekten vazgeçmem. Ben vazgeçmem."
Her şeyden önce şunu söylemem gerekiyor:
Bu kitabı bitirdiğimde yapmak istediğim ilk şey, yazarına kocaman sarılıp “Başardın” demekti. Ardından da ona bağ kurmayı öğreten, bu metnin arkasındaki insanları tek tek teşekkürle anmak… Çünkü bu kitap, yalnızca iyi yazılmış bir final değil; iyi yetişmiş bir duygunun ürünü.
Yolun Son Şarkısı, Gümüş Yürek serisinin üçüncü ve son kitabı. Ama benim için bir serinin bitişinden çok daha fazlası. Bu seri, lise yıllarımda en yakın arkadaşımla birlikte büyüttüğüm, her yeni kitabını heyecanla beklediğim, sayfalarını birlikte çevirdiğim bir yolculuktu. Teneffüslerde sınıflarımızın önünde koşa koşa buluşup “o bölümleri” birlikte okumaya çalıştığımız anları unutamam. O his bir daha yaşanır mı bilmiyorum. Muhtemelen hayır. O yüzden bu kitabın bende yeri zaten çok ayrıydı.
Bu kitapta yazarın en sevdiğim yönlerinden biri, önceki kitaplarda yaşanan hiçbir şeyi unutmamasıydı. En küçük detaylar, en ufak karakterler, geçmişte atılmış küçücük adımlar bile burada anlamını buluyordu. Bu, başıboş yazılmamış; ne yaptığını bilen bir kalemin göstergesi. Serinin tamamına yayılan hançer sembolizmi de bunun en güzel örneklerinden biri. Üç kitap boyunca karşımıza çıkan üç hançer, Eira’nın yolculuğunu ve dönüşümünü sessizce takip ediyor. Göze sokulmadan, açıklanmadan, ama orada olduğunu hissettirerek.
Eira’ya bu kitapta gerçekten hayran kaldım. İkinci kitapta sorguladığım, yer yer eksik hissettiğim şeylerin büyük bir kısmı burada karşılığını buldu. Eira’nın karakter gelişimi yalnızca “güçlenmek” değildi;
Beğenemedim
(Spoiler içerir)
Yazarı uzun zamandır takip ediyorum. Kitabı hakkında da çok yüksek beklentilerim vardı, harika bir şey okumayı düşünmüştüm ama o kadar beğenmedim ki... Aşırı büyük bir hayal kırıklığı oldu benim için.
Kitapta sanırım çok beğendim, beni çok etkiledi dediğim hiçbir şey yok. Yazarın kalemi güzel ama bazen betimlemeleri, anlatımı fazla uzun ve karmaşık geldi. Kaç tane cümleyi, hatta paragrafı tekrar tekrar okumak zorunda kaldım bilmiyorum.
Sevmediğim şeyleri tek tek sıralayacağım.
Eira’nın düşüncelerini aşırı fazla okuyoruz. Tam bir olayın ortasındayken bir anda kendi kendine bir şeyler düşünmeye başlıyor. Bu kısımlar o kadar uzun ki hep olayı unutuyor ve geriye gidip bakmak zorunda kalıyordum. Mesela baloda kendi kendine takılıyor, sonra bir anda pencereden dışarı bakıp “Gökyüzü ne kadar da yalnız gözüküyor...” gibi bir şeyler söyleyerek başlıyor bir şeyler anlatmaya. Bunlar benim için akıcılığı mahvetti.
Hiç olay yok. Her şey çok kolay bir şekilde çözülüyor. Datura sahnesi bile hiç heyecanlı değildi çünkü ne olacağı belliydi. Son sayfalarda da hiç heyecanlanmadım (bu belki spoiler yediğimdendir).
Yazar kitabın zaten bir durum ve yolculuk hikayesi olduğunu, bu yüzden çok sakin olduğunu söylemiş ama Gy'nin sadece bir durum hikayesi olmadığı açıkça ortada. Üç kitaplık bir seri, olay hikayesinin özelliklerine de sahip ve zaten ortada bariz bir olay var.
Yolculuk hikayesi olmasına rağmen de aksiyon olabilirdi bence, çok daha fazla zorlukla karşılaşabilirlerdi veya zaten kitapta olan olaylar daha zorlu ve tehlikeli olabilirdi.
Karakterler arasındaki ilişkiler ASLA geçmedi bana. O övülen, abartılan dostluğu asla göremedim. Hiç yeterli görmedik. Normal arkadaşlık/yol arkadaşlığı gibiydi. Bir anda nasıl bu kadar yakın olduklarını anlamadım. Eira ve Nos