Puan vermedi·194 syf.·
2018 49. kitabı
Hak. kentim
Çileli gözlerin
diye giriş yapıyor Ferit Edgü. Ve daha kitaba başlar başlamaz, kendimi o kadar tanıdık bir hikayenin içinde buluyorum ki...
Doğunun küçük bir köyünde geçirdiğim çocukluğum...
O tek sınıflı, sobası tezeklerle yanan ilkokulda geçirdiğim 5 yıl...
Bilmediğim bir dilde konuşan bir öğretmenin bana ilk öğrettikleri... (Eğer doğudaki bir köyde okula yeni başlamış bir çocuksanız birinci sınıfta okumayı değil Türkçe dilini öğrenmeye çalışırsınız.)
Onca yokluğun, çaresizliğin içinde öğrendiğim; ne işe yaradığını bilmediğim, gerçekliğini ancak o köyden çıkıp dışarıdaki hayatı, olanakları gördüğümde anlayabildiğim "hayat bilgisi"ni...
Öğretmenin dilinden anlamayan, cahil kalmış, belki de cahil bırakılmış anne-babalarda kendi anne-babamı gördüm. O ölen bebelerde, daha ben doğmadan yıllar önce annemin doğurduğu, imkansızlıklardan doktora yetişemeyen ve yine annemin kendi elleriyle toprağa verdiği bebelerini, abilerimi-ablalarımı gördüm.
"Unutmayın ki, kitaplarda yazılanlar, okullarda öğretilenler her zaman doğru değildir.
Benim için doğru olan, sizin için gerekli değildir.
Eğer öğrettiklerimin çoğu böyleyse, bağışlayın beni."
İsimsiz öğretmene, hiç alışkın olmadığı bir yerde onca kötü koşula, imkansızlığa, 'çaresizliğe' rağmen; daha en temel hak olan yaşama hakkı bile sağlanmayan çocuklara durmadan, yorulmadan, pes etmeden öğrettiği için, minnettarım.. Bana bir kez daha iyi ki öğretmenlik dedirtti.
Kitabı öyle benimsedim ki, bir yandan kendimi hikayedeki çocuklarla özdeşleştirirken, bir yandan ise öğretmen olmaya bir senesi kalmış biri olarak isimsiz öğretmen ile özdeşleştirdim..
Kısaca Ferit Edgü, bir mevsimlik küçük hikayede, belki uzun uzadıya anlatılsa onlarca kitaba sığmayacak kadar çok şey anlatmış. İyi okumalar.)
