Yalnızlık, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın yazarlık mesleğine ve okuma kültürüne aşk derecesinde bağlı kalarak ve kalabalık ortamlardan kaçarak paslanmış otel odalarının yalnızlığı içinde bir sanat çıkarmaya çalışmak mıdır?
Ya da Sait Faik'in öykülerine hâkim olan, tek başına olmanın sonucunda ortaya çıkan bir başıboşluk, avarelik midir?
Yoksa yalnızlık, bir felsefî ya da düşünsel arayışın sonucunda gerçekleşen varoluşsal bir yaşam şeklimidir?