Yolcu ve bizler (diğerleri)...
Yolcu, bir gün yolunu yitirirsen, artık eski yolunu bulmaya çalışma. Yeni bir yol ara kendine.
herkes “kendine gelmek” der, biliyorum, bense kendimi buluyordum.
yitirdiğim kendimi.
zaman zaman yitirdiğim zaman zaman bulduğum.
sen benden, ben senden olduğum hâlde, garip, yüzyıllar boyu hiç öğrenememişiz birbirimizin dilini.
içimde garip bir duygu: sanki bir başkasının adına yolculuk ediyorum.
Puan vermedi
Ferit edgü ğretmenlik yaptığı yıllarda Hakkari de görev yapmış ve dolayısıyla dağların hüküm sürdüğü aylarca kar altında kalan bu yalıtılmış coğrafyanın insan manzaraları da kışı kadar çetin dağları gibi sarp öykülerinde.. özellikle ibrahamin oğlu ibraham öyküsü akılda kalıyor. kalemi ;yaşanmışlığın dağların ve uzaklığın ayırdığı bir coğrafyanın hüznüyle bir vatanın iki ayrı kimliğini anlatiyor... demli çay, kar, soğuk ve dağ kokan öykülerinin ikinci kısmı minimal öyküleri pek begenmedim açıkçası. daha önce muzaffer kalenin güneş sepetinde gördüğüm minimal öykü çabasını da anlamış değilim. eğer bir şey küçülecekse vuruculugunun da artması lazım . bırakın vuruculugu ne demek istemişler o bile belli değil ..
