Ferit Edgü’nün Hakkari'de Bir Mevsim eseri, bir öğretmenin gönüllü olarak gittiği Hakkari'nin ıssız bir dağ köyünde yaşadığı yalnızlığı, sürgün duygusunu ve yabancılaşmayı anlatan sarsıcı bir modern klasik eserdir. Yazar, coğrafyanın sertliği ile insanın içsel dünyasındaki çaresizliği ustalıkla birleştirerek, zamanın durduğu bir atmosferde hayata tutunma çabasını işler. İnsanın kendiyle ve başkasıyla olan iletişimsizliğini, coğrafyanın kader üzerindeki etkisini ve varoluş sancılarını sade fakat vurucu bir dille aktaran bu kitap, edebiyatımızın en güçlü içsel yolculuklarından biridir.
10/10
2026 11. kitabı
Bugünkü durumu mu merak ediyorsunuz?
Kaldır başını kan uykulardan!
UNUTULANLAR DIŞINDA YENİ BİR ŞEY YOK…
Bugünü anlamak için önce geçmişi öğrenmek gerekiyor. Aradan geçen 30 senede değişen tek şey şehit isimleri, şehit sayıları… Zihniyet halen aynı…
Kitabı okuyun, okutun ve Osman Pamukoğlu’nu anlayın.
Hakkari Dağ ve Komando Tugayı ve tüm şehitlerimizin ruhları şâd olsun.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitabı öğretmen olarak okumak hep hayalimdi. Öğrenciyken filmi çok kez izleyip kitabı atandığımda, atanmış bir sınıf öğretmeni olarak okuyacağım diyordum. Şimdi o gündeyim.
İsmet Özel'in dediği gibi "üzerime yüreğimden başka muska takmadan konuşmak istiyorum."
Filmi öyle çok kez izledim ki, kitabı da Genco Erkal'ın sesiyle okudum. Film, eserin aslıyla yarışacak kadar iyi. Film müzikleri, çekilen ortamın doğallığı, çocuklar, her şeyin olduğu gibi aktarılması... Sanki Hakkari'de olan biziz gibi.
Kitaba gelecek olursam... Kendim yazmadığım için üzüldüğüm bir eser. Bence her öğretmenin böyle kendi mevsimini yazdığı bi eseri vardır. Ferit Edgü aklına, kalemine sağlık, sendeki nasıl bi his, nasıl bir kafa böyle...
"Kendini ararken başkalarını bulacağım" ümidiyle yola çıkan bu öğretmenimiz, bence herkesin iç dünyasına biraz ayna tutmuştur. Özellikle itirafla ilgili söylediği sözler çok çarpıcıydı. Kimsenin değil, insanın en çok kendine itirafı acı verir, diyor kitapta.
Kitapta ardı ardına ölen bebekleri öyle anlatmış ki, bebeklerin vücutlarındaki soğukluğu bile hissettim. Öğretmenin bu düzene karşı çıkışı, geç gelen yardıma karşı koyduğu sert tepki de o döneme ve yaşananlara bir eleştiri niteliğinde olmuş. Benzer bir durum İnce Memed romanında da vardı. Zeki öğretmenin sıtma hastalığı karşısındaki duruşunu hatırlattı bana okurken.
Ah portakal sahnesi.... Bu sahneye diyecek bir söz bulamıyorum. Hayatında hiç portakal görmeyen bir çocuk, portakalı eline alınca nasıl hisseder? Ve bir çocuğun hiç portakal görmemiş olması...
Kitabın sonunu okur okumaz tanıdım. Genco Erkal filmde burayı değiştirmeden okumuş. Kitabı okurken çocukların konuşma bitince dahi sınıftan çıkmaması, sonra bahçede birlikte fotoğraf çektikleri an gözümde canlandı.
Kitap bitince her yerini çizdiğimi, her
𝐌𝐢𝐬 𝐠𝐢𝐛𝐢 𝐬𝐞𝐧𝐝𝐫𝐨𝐦𝐬𝐮𝐳 𝐛𝐢𝐫 𝐏𝐚𝐳𝐚𝐫𝐭𝐞𝐬𝐢’𝐝𝐞𝐧 𝐬𝐞𝐥𝐚𝐦𝐥𝐚𝐫 𝐨𝐥𝐬𝐮𝐧 𝐝𝐨𝐬𝐭𝐥𝐚𝐫
Bugün size @hikmet_pencereci hanımın değerli kaleminden #kaderinizi kitabının yorumu ile geldim...
#kitabınkonusu
Zeynep Bursa’da yaşasayan zengin bir ailenin tek kız çocuğudur.
Babası onun mimar olup aile şirketlerinde çalışmasını isterken o hayallerinin peşinden koşup öğretmen olur.İlk görev yeri Hakkari Yüksekova' dır. Ailesi her ne kadar karşı çıksada kızlarının bu kararına da saygı duyarlar. Babası Fehmi Bey kızını ilk görev yerine yolcu ederken “her şeyine evet dedim Zeynep ama bir gün senden bir şey istediğimde sende bana evet diyeceksin” diye söz ister. Ama Zeynep nerden bilecekti ki günün birin de babasının onun için hayati bir karara evet demesini isteyeceğini. Gittiği görev yerinde Zeynep çok sevilir. Taki okula gelmeyen mevsimlik işçi olarak çalışan ailelerin çocuklarını okula göndermeyene kadar. Zeynep tek tek evlerine gidip aileleri ikna etmeye çabalarken bazıları ikna olur bazıları da düşman olur. İkna olmayan veliler Zeynep’in oradan gitmesi için tüm kötülükleri yaparlar.
Zeynep bu zorlu işin altından kalkmaya çalışırken yüreğinde filizlenen bir aşkın ortasında bulur kendini. Bu aşkın adı Barış Komiser’dir.
Fehmi Beyin kızı Zeynep’ten istediği hayati karar nedir?
Barış ve Zeynep’in aşklarını nasıl bir son bekliyor?
#kitaphakkındadüşüncelerim
Öyle güzel bir kitap okudum ki hikayenin içinde buldum kendimi. Olayları dümdüz anlatmayan okuruna yaşatan yazarları çok seviyorum. Sevgili Hikmet Hanım’da işte böyle bir yazar oldu benim için.
Kitap sadece aşk üzerine yazılmış gibi sakın hissetmeyin. Güçlü bir kadının idealleri için nelere göğüs gerdiğinin ispatıdır Zeynep öğretmen bizim için. Yılın en sevdiğim
Kitaba başlamadan önce bir öğretmen bakış açısıyla yazılmasından sebep kendi hayal dünyamızın yansımalarına rastlayacağımı düşünsem de öyle olmadı.Çok akıcı bir üslupla yazılmış, yazarın daha çok varoluşsal iç dünyasını okuduğumuz yer yer bazı gerçeklere üstü kapalı bir şekilde değinen, sonunda da ümitsizlik ve çaresizlik duygusunu okuyana hissettiren bir eserdi.Altını çizdiğim satırlardan en ders verici olanı ise şu oldu benim için; 'Yolcu, bir gün yolunu yitirirsen, artık eski yolunu bulmaya çalışma, yeni bir yol ara kendine'..
O / Hakkari'de Bir MevsimEdebiyat
Hakkari'nin ücra bir köyünde öğretmenlik yapan karakterimizin kendisine uzak yerel kültürle tanışmasına tanıklık ediyoruz.
Suya atılan taşın birbirini kapsayan daireler çıkarması gibi okuru zamanla içine çeken bir olay örgüsü var. Roman özelliklerini taşımakla beraber şiirsel yönü, anlatımın akıcılığı, duruluğu, yer yer didaktik cümlelerle keyifli bir edebi çeşitlilik gözlemledim.
Yazar, karakterleri konuştururken aynı zamanda kendi iç dünyasını da dillendiriyor. Gittikçe artan merakının sebeplerinden birisi de bu.
"Oy ölüm
Sen de ölesin"