Adamla birlik olup yenilerini giydirdik ama babamın gözü bütün yaşlılar gibi eski elbiselerindeydi.
Reklam
Dünya üzerinde ilk defa senin adında bir serinlik buldum kendime ama mutluluk denen o eski kelimede bile çok fazla kalamadım, affet!
Ne kadar az konuşsak, birbirimize sonradan yük olacak ne kadar az anı bıraksak o kadar iyiydi. İnsan sonradan taşımakta zorlanacağı, bir anıya dönüşecek sözleri belki de hiç bir zaman sarf etmemeliydi.
Belki de bazı sözler söylenmediğinde anlam kazanırdı.
Babam uzaklardayken, yıllar yıllı kayıpken, nerede sefa sürdüğünü, yaşayıp yaşamadığını bile bilmezken, varı yoğu belirsiz bir türküden ibaretken daha güzel kavga ediyordum onunla. Çünkü bir babanın kendisiyle değil, hatırasıyla kavga etmek her zaman daha kolay, belki de daha zor kim bilir.
Reklam