At vuruldu içim paramparça Rüveyda...
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orada kayıtsızca gülümsüyor gibisin,
Ben burada damla damla eriyip akıyorum.
Yinede kimseye çiğnetemem gururumu İstenmediğim yeri sesizce terk ettim.
Hâtıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker giderim...
Hayır, öykü bitmedi, daha kötü biçimde devam ediyor.
''Tuhaf bir hissizlik içindeydi. Dayak yediğini ancak çok uzaklardan görüyormuş gibiydi. Son acı duygusu da onu terk etti.''
Makine gibi bir düzenle devam eden monoton bir hayattı bu. Günler bir diğerinin aynısıydı...