Bir yerde okumuştum;
"eğer nasip değilse insan dua etmeye bile üşenir" yazıyordu.
Direnmeyi bıraktım ya da çoktan kabullendim belki de...
insan hiç kendine kırılır mı? desem, içim ‘paramparçayım’ diyecekmiş gibi.
Artık kendi sesime yabancı, gölgeme küs, yüzüme yalancıyım. içim bi garip.