Tefekkür ve muhakeme kabiliyetini yitirmek ve sürü mantığıyla hareket etmek, kötülüğün sıradanlaşmaya başladığı yerdir. Haz ve hız toplumu, bireylerin düşünmelerini değil, rutin işlevleri yerine getirmelerini ister. Zaten çoğu insan bir şeyi neden yaptığını enine boyuna düşünmez, düşünmek istemez. Düşünmek külfettir, yüktür, sorumluluk almaktır, sorgulamaktır, karşı çıkmaktır, isyan etmektir. Kötülük bu süreçler içerisinde sıradanlaşır. Kötüye kötü diyemez hâle gelirsiniz. Ve kötülüğün sıradanlığı onu daha korkunç kılar; insanın içindeki isyan duygusunu boşa çıkarır.