H. İbrahim Sarı
@halil_ibr
3 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Özgürlük kelimesi bize «ÖZ»ün «GÜR»lüğün- den sözediyor. İnsanlar sözkonusu olduğunda öz dediğimiz zaman, o insanın kendini, zatını anlarız. İnsandan gayrı nesneler için asıl, esas anlamına gelir «öz». Hális olana, cevhere öz deriz. İn- sanlar arasında en makbul karakteri «özü sözü bir» olmak sayarız. Bir şeyin gür olması demek, onun bollukla ve güçlü olarak çıkıp fışkırması demektir. Yani özgürlük insan olarak aslımızda, bizim halis cevherimizde, fıtratımızda bulunan şeyin fışkırması, serpilip hayat bulmasıdır. Elbette insanın mayası ikili özellik gösterir. İnsan melekle hayvan arasındadır. Öz-ü-gür-lük insan olmanın bilincine varmak ve melek olma özentisin- den, hayvan olma azabından kurtulmanın bir işaretidir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dost ve dostluk dediğimiz, çokluk ruhlarımızın beraber olmasını sağlayan bir raslantı ya da zorunlulukla edindiğimiz ilintiler, yakınlıklardır. Benim anlattığım dostlukta ruhlar o kadar derinden uyuşmuş. karışmış kaynaşmıştır ki onları birleştiren dikişi silip süpürmüş ve artık bulamaz olmuşlardır. Onu niçin sevdiğimi bana söyletmek isterlerse bunu ancak şöyle anlatabilirim sanıyorum: Çünkü o, o idi; ben de bendim.
Ruhlarımız o kadar sıkı bir birliktelikle yürüdü. birbirini o kadar coşkun bir sevgiyle seyretti ve en gizli yanlarına kadar birbirine öyle açıldılar ki ben onun ruhunu benimki kadar tanımakla kalmıyor, kendimden çok ona güvenecek hale geliyordum.
Sayfa 53 - Cem yayınevi
"Bugün yazılmakta olan şiir bugünün gerçeğidir, içinde yaşadığımız toplumun, bilinciyle-bilinçsizliğiyle, gücüyle-güçsüzlüğüyle bu toplumdaki insanın gerçeğidir. Bu nedenle de daha derin, daha ayrıntılı bir değerlendirmeye ve çözümlemeye layıktır, toptancı ve şabloncu bir sınıflandırmaya değil." (Yazıdan Bakmak, s. 113)
Eskiler, yaz sonuna tahin-pekmez günleri derlerdi, ne güzel ! Koyu tarçınla acı karanfil karışımı bir duygu, bir tat. Batan güneşin kızılıyla baygın ıhlamur kokusu.
