Tüm pişmanlıklarımın uzağında, sessizliğin altına saklanmış, düşlerin en kuytusuna sığınmış, mutluluğu kokluyordum. Hiç önemi yoktu eriyen günlerin. Gelecekte beni bekleyen hüzünlerin önemi yoktu.
Kimi insan, acı veren hatıralarını bile unutmaya kıyamaz, üzerine gider, onları düşünürdü. Çünkü hüzünlü de olsa, geriye bir tek hatıralar kalıyordu. Hatıralarını kaybeden insan, başka birine dönüşürdü.