"Hikayedeki kötü adam benim sanıyordum."
"Yanılmışım." Çenemi göğsüne koyup gözlerinin içine baktım. "Meğer kötü adam sen değilmişsin. Psikopat mısın? Evet. Ama sen hikayemin kahramanısın."
"Daha önce kimsenin kahramanı olmamıştım."
"Benim için öylesin."
Defalarca bana zarar vermek istemediğini söylemişti. Fakat beni kaçırdığı ilk gün çoktan vermişti. Ben de ona çıkart zarar vermek istemiyordum... Ama o gün verecektim.
Çok karanlıktı, içimde öyle yoğun bir hamlık vardı ki tanıdığım diğer adamları kolaylıkla gölgede bırakırdı. Ama böyle anlarda, içindeki en basit arzular sayesinde sadeleşiyordu. Mutlu olmamı istiyordu, özellikle de onunla.
Ayağa kalktım. "O halde yaptı her şeyi mantık çerçevesinde ayrıştırarak anlayabileceğimi söylüyorsun, öyle mi?"
Gülümsedi, geçmişin üzüntüsü içinde sakladığı oyuğa geri döndü. "Böyle olduğunu düşünüyordum, ta ki sen gelene kadar."