Gençken, o tecrübesiz zamanlarımızda o kadar cömertçe harcıyoruz ki kendimizi... Layık olmayan insanların iki dudağının arasından çıkacak bir söze, bizi anlamayanların onayına, sırf düzen bozulmasın ya da adalet yerini bulsun diye kendi ruhumuzdan, gecemizden, neşemizden veriyoruz. Adeta kendi kendimizin hakkını yiyoruz başkalarını memnun etmek ya da haklı çıkmak uğruna.