"İnsanlardan sakınmak gerek.İnsanlar birbirlerinden nefret ediyorlar.Azgözlüdürler,çekemezler.Kötülük etmekten mutluluk duyarlar.Sen onlara gerçek yüzlerini göstermeye,onları yargılamaya başlarsan sana kin bağlarlar,mahvederler seni!"
"İnsan yüreğinin,acımadığı söylenir,ama benim yüreğim çok acıyordu.Önce inceden inceye yaşlar süzüldü.Sonra,patlayıverdiğimde yüzümü gerçek anlamda sel bastı..."
"İnsanları sevmekten pek hoşlanmıyorum da.Sevdim mi de,ölmelerinden korkuyorum." "Sevdiklerinden çok ölen oldu mu?" "Çok değil, hayır.Yalnızca bana sevgisiz hayatın beş para etmediğini öğreten bir adam."
"Unut,Zezé,bir işe yaramaz.Yavaş yavaş unutacaksın,unutacaksın,yeniden düşününce de her şey öylesine uzaklarda olacak ki, artık hiç acı çekmeyeceksin."
Ruhumun yalnızlığını keşfeden ilk öğretmen o olmuştu.Gözleri hüzünden ve kayıtsızlıktan başka şey yansıtmayan anlaşılmamış çocuğun üzüntüsünü ilk keşfedendi.On bir yaşımın mücadelesinin her şeyini biliyordu.Yetiştirilmek üzere zengin ve erkek çocuğu olmayan bir adama verilen yoksul çocuğun öyküsünü...