Tuhaf ama mecbur kaldım, memnun değildim asla, ama sanki büsbütün yersiz yurtsuz ve meyus kaldım.
Reklam
Ama hayatımı, bir gece yarısı bütün gözlerden gizlediğimden ayrı, çıplak, önüme kendi boşluğuna bir boşluk olarak uzanmış görünce, kendimi yaratıkların arasında yaratılmamış duyuyorum.
Bazen özellikle geceleri otururken aniden kendimi, odamı, adımı... yadırgıyorum. Bir yabancılık, adeta tamamı ile hikâye okur gibi bir his duyuyorum, ama okuyanı tanımıyorum. Kapıya, eşyalara... bakıyorum; hepsi tanıdık ama başka bir şeyin dekoru gibi geliyor. Adımı tekrarlayıp duruyorum ve sanki kendimi her șey bitmiş de kendi geçici kimliği, geçici mekanı, güdük eşyaları ile hükmü bekler buluyorum. O zaman kendime baktığımda bomboş bir uzantı, evet, kendimi önümde uzanmış bir boșluk olarak görüyorum. Ve hem bu bitişten sanki memnun ama bitenin ne olduğunu dahi sezemeyecek kadar silik ve kimliksiz görüyorum. Gözlerime yaşlar hücum ediyor, onların her birinden ayrı ayrı utanıyorum.
Dedim ya buraya nasıl gelindiği belli, ama dönüş yolu artık bana hem her tür aşinalıktan uzak, hem tarifsizce yorgun ve kırgınım, hem bilmediğim, ifşası yasak bir hastalığı senelerdir çekmeye o kadar alışmışım ki yaşamak aslen nerelidir, nasıldır, kimlerle geçinir bilmiyorum.
Oldum olası yumuşak, sarmalayıcı, teselli edici, tahammülü öğütleyici değil de tam aksine kendi gücümle karşı duramayacaklarımı çarpıştıran ve beni her halde yerden yere vuran bir müzik, edebiyat yakınlığı içindeydim.
Reklam