sedâ
@hamnebinti
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş anı yokluğuyla dolduruyor.
Babam her yeri bir bahçeye, her evi de bir yuvaya dönüştürmeyi başarırdı.
Birdenbire yanınızdaki, her zaman var olacağına inandığınız kişi, ölümlülüğüyle ışıldamaya başlıyor, saydam ve kırılgan hale geliyor. Hayatının ipliği, sonbahar güneşinde aniden görünür hale gelen örümcek ağları gibi parlıyor.
Allah nezdinde kulları için zafer olan şeyler, insanoğlunun kısa yoldan ettiği üstünlükler değildir. Asıl mutluluk kalıcı ve zayiatsız olandır.
