Hayır,çocukluğum mutsuz geçti diyemem. Şımartılmadım,yoksulluk nedir bilmedim.Ama hep bir bakışın ağırlığı oldu üzerimde. Muazzam bir şefkat,umut barındıran bir bakış.Ama beklentilerle dolu.Ağır.Yıpratıcı.
Elinde buruşturduğu mendiliyle gözlerini silmişti. Sonra beni kollarına alıp ayaklarımı yerden kesmiş, uzun uzun göğsüne bastırmıştı. Gözlerimi kapayıp sıcacık kokusunu içime çekmiştim. Bir daha beni hiç yere indirmeseydi keşke…