Muhtemelen yapım gereği hiç de tembel değilimdir ancak yapacağım bir şey yoktu. Yaşadığım yerde değersiz ,kınanan, kolu kanadı kırık biriydim ve başka bir yere kaçmak için son derece büyük çaba harcadım.
Fakat benimki gibi soğukluğu yönünden benzersiz bir çocuğun donuk, hemen hemen hiç gizlenmemiş, sarsılmaz, çocukça, çaresiz, gülünçlüğün sınırına varan, kendinden vahşi bir hoşnutluk duyan umursamazlığına başka hiçbir yerde rastlamadım. Bu umursamazlık yine korku ve suçluluk bilinci yüzünden yaşanacak bir ruhsal tahribata karşı tek savunmaydı.