Hamza Arıkan

Ben sizi seviyorum. Ah! Bu doğru. Yüreğimi yakan ateşin dumanı içimden hiç çıkmıyor! Ne yazık! Genç kız, gece gündüz, evet, gece gündüz, bu halim acınmayı hiç mi hak etmiyor? Size gece gündüz bu aşkın işkencesini çektiğimi söylüyorum. Ah! Zavallı çocuğum, çok acı çekiyorum.
Sayfa 512·Kitabı okudu
Reklam
Bu taşlar konuşabilseydi, ne kadar zavallı bir adam olduğumu söyleyeceklerdi.
Sayfa 511·Kitabı okudu
Çünkü aşk bir ağaç gibidir: Kendiliğinden yetişir, kökleriyle tüm benliğimizin derinliklerini sarar ve yıkıntı halindeki bir yürekte yeşermeye devam eder. Bu tutkunun ne kadar körse, o kadar inatçı oluşunu açıklamak mümkün değildir. Kendi içinde tutarlı olmadığında daha da güçlüdür.
Sayfa 404·Kitabı okudu
“Yüzümün önünden bir ruh geçti, hafif bir soluk sesi duydum ve tüylerim diken diken oldu.”
Sayfa 396·Kitabı okudu
Bir kuş tarafından kandırılmış bir tilki kadar utanç içinde.
Sayfa 367·Kitabı okudu
Reklam