Beyaz, her zaman güzeldir, değil mi? Gün oluyor, maviden, kırmızıdan, bütün renklerden bıkıyorum; oysa beyazda, eksiksiz zevk veren bir şey var, beni hiç bıktırmıyor. Beyazın gözü inciten hiçbir özelliği yok, insan içinde yitip gitmek istiyor... Bizim sarı benekli, beyaz bir kedimiz vardı; beneklerini boyamıştım. Çok güzel olduydu, ama boya tutmadı...
Kimi zaman şaşıyor, kendi maddesel varlığından kuşku duyarak, şaşkınlık içinde, elini yüzünde gezdiriyordu. Varlığı, bir düşlem yarattıktan sonra ortadan yitecek bir görünüş değil miydi?
Hep taşkınlıklara kapılıyor, tıkanması savsaklanmış ruh köşelerinde, akla gelmedik boşluklardan kusurlar patlak veriyordu. Ama o zaman nasılda utanıyordu; kusursuz olmayı nasılda istiyordu!