İşte böyle Selma hanım.. İnsan yaşlanınca hiçbir yere sığmıyormuş.
Yaşıyorum ama ne için?
Olsaydı 200 yıl ömrüm,
Neler farklı olurdu?
İnsanoğlu, yine aynı insanoğlu...
Yazıyorum ama ne için?
Hislerimi bir tek kendime anlatabildiğim için.
Çevrem kalabalık olsa ne olurdu?
İnsanoğlu,aynı insanoğlu...
Toprak anayım, kadınım.
Çiçekler gibi mis kokarım.
Narin, ince, hassas...
İrademle güçlü kadınım...
Belki de koparılan vaveyla ölümün korkusu değil, hiç ummadığı birinin eceli olmak için karşısına dikilmesiydi.
Gerek güzel öykülerin, gerekse güzel şiirlerin yer aldığı, kimi zaman duygulandıran, kimi zaman acaba ne olacak şeklinde meraka yol açan, kimi zaman insanların yerine kendigimizi koyduğumuz güzel bir kitaptı. Emeği geçen herkesin ellerine ve yüreğine sağlık.