“Bilincini kaybetmeden önceki saniyelerde tedirginliğini bir ke-nara bıraktı, çünkü bunca yıldır sarıldığı gerçeklikten sonunda kurtulacağını biliyordu. Yüzeyin altına doğru yuvarlandı, özgür ve esnekti. Kalbi durduğunda ne aydınlık ne de karanlıktı etraf, ucunda ışık olan bir tünel filan da yoktu.
Çakıllı bir yoldu.”