"Işık, kendi içinde hareket edip patlamıştı. Bir ışık sütunu, karanlığı yırtmış ve burada sonsuza kadar hareketsiz maddeyi bulmuştu. İçindeki Tanrı'yı uyandırana kadar, tam güçle ona çarpmıştı. Hâlâ kendinde olmayan Tanrı, etrafına bakmış ve kendinden başka hiç kimseyi göremediğinden, Tanrı olduğunu düşünmüştü. Ve kendince adı konulmadığından, kendince anlaşılmaz olduğundan, kendini tanıma arzusu hissetmişti. Kendine ilk defa yakından baktığında, sözcük ortaya çıkmıştı -bilmek Tanrı'ya adlandırma gibi görünmüştü."