Neredeyse üç aydır hiç konuşmadan, tanışmadan yan yana çalıştığım biri vardı. Nasıl desem, hani bazen insan konuşmadan birinin sessizliğinden bir derinlik çıkarır ya da belki de biz insanlara kendimizde bulduklarımızı onlara atfederek anlam yüklüyoruzdur, bilemiyorum. Fakat bu sefer bizimki karşılıklı bir anlam atfetme gibiydi. Geçenlerde bana küçük bir jest yapıp masama özenle seçtiği belli olan bir çikolata koymuştu. Bunu yaptıktan sonra birkaç gün boyunca onu hiç göremedim. Tabii benim de çok içimde kalmıştı, ne teşekkür edebilmiştim ne de kendisine karşılık verebilmiştim.
Sonraki gün geldi, birkaç dakika konuşma fırsatımız oldu. Çok naifçe düşünmüştü, küçük bir şey olmasına rağmen mutlu olmuştum. Ben de son günümde gitmeden önce ona bir kitap hediye etmek istedim. Lakin biriyle doğru dürüst bir konuşmanız bile olmadan böyle bir şeye kalkışmak doğru muydu, yanlış algılamalar çıkar mı diye çok düşündüm. Sonra da birinin ruhuna küçük de olsa bir iz bırakmaktan güzeli mi var diye düşünüp vermeye karar verdim. Tabii bunu ruha dokunan bir yazıyla taçlandırmasaydık olmazdı. :))
Çıkışta eve giderken verdim, çok mutlu oldu. Açıkçası bir daha hem karşılaşmayacağımızı düşündüğüm için hem de gerçekten içimden çok geçtiği için vermek istedim. Birkaç gün geçti sonra baktım mesaj atmış (numaramı büyük ihtimalle gruptan almış, bu sayede konuşma fırsatımız oldu.) Kitabın arasına koyduğum yazıyı sonradan fark edip okumuştu, birkaç gündür beni arıyormuş... Üç aydır yan yana olup da konuşmaya çekindiğim insanla şimdi de birkaç hafta sonra bir yerlerde oturup tanışmak için sözleştik. Bunu anlatmak istememin sebebi arkadaşlar, birilerinin ruhuna dokunmanın küçük şeylerle ne kadar basit olduğunu anlatmaktı. Bazen insanlar karşılıklı bir çekingenlik içinde oluyor ama bu belli bir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şeyi çok merak ediyorum ya, hani profilime girince size nasıl bir izlenim bırakıyorum, bu kız nasıl biridir dersiniz ? 🫣😅
Ben haykırışı ..
Görülmek ve anlaşılmak isteyen bir ruhun trajedisi. İnsan bazen seçilmiş yalnızlığı tercih eder bu onun en doğal hakkıdır. Özellikle bu durum metropollerin rutinine dönüşmüştür ama birde istemsizce sürüklendiği yalnızlık vardır ve bu girdaba haps olunca içinde açtığı kocaman bir boşlukla yaşamak zorunda kalır .Zamanla bu yalnızlık kuyusu daha da derinleşir ve kişi kara deliğe yutulmuş gibi günden güne savrulur ve nihayetinde yok olur . Hani bir söz vardır:” yalnızlık Allah’a mahsustur” diye çok doğru 👍🏻 bazen insan milyonlarca sıfır içinde bir olamaz ama doğası gereği nefeslere ihtiyaç duyar bu ihtiyaç yaratılışın özünde kimyasında vardır. Zıtlıklarıyla , düşmalıklarıyla, polyannalarıyla , sempatik ve çeşitli insan kompozisyonlarıyla herkes şahsına münhasır bir renktir ve biz insanlardan ve kendine has renklerinden tablolarımızı resmediyoruz her gün ve buna hayat diyoruz . Saksıda çiçek sembolü gibi kurumayalım bizlerde ruhumuza bakımlar yapalım çiçeklerimize gösterdiğimiz özen gibi kendimizi de unutmayalım,güneş gibi parlayan insanlarla olalım güçlenip ışıldayalım ..
Boyalarımız daima rengarenk ,renklerimiz daima gökkuşaklı olsun . 🌺 🌈
Betül Zehra ✍🏻✨🦋✨
Yazı bana aittir.
Hani en ufak örnek insanlar yüzüme iltifat eder ama hiçbiri neden Karanlık Okyanus diye sormadı mesela fazla basit canlılar
Hani, büklüm büklüm boynunda
Hani, paramparça ruhunda
Hani, soran gözlerle kapında
Bekleyen dargın anıların gibi