“Onların duygusuz , ruhsuz olduklarını keşfedince, sığ, basmakalıp, inceliksiz, huysuz, sıradan, belki de aptal olduklarını öğrenince iblis kesilirim ben!
Ama bir ruh ki ateşten yapılmıştır; bir karakter ki eğilir, ama bükülüp kırılmaz.. Hem esnek, hem dimdik, hem uysal, hem de prensip sahibidir.. İşte böyle bir insana karşı ben her zaman vefalı, her zaman sevecenimdir.”
“ Üşüyorsun; çünkü yalnızsın, içinde gömülü duran ateşi hiçbir insanın yakınlığı alevlendirmiyor. Hastasın; çünkü duyguların en güzeli, senden uzak duruyor.Aptalsın; çünkü onca acı çekerken gene de mutluluğu yanına çağırmaktan kaçınıyorsun; onun seni beklediği yere bir adım yanaşmıyorsun.”
“Sönen öfkenin küllenen korları üzerine her zamanki ezik, kuşkulu, kimsesiz, üzüntülü duygularım ıslak ıslak düşmeye başladı. Hepsi de bana günahkâr diyorlardı.”