Harun Erik
@harunnerik
Sevgilim, tek başıma seni özlemek çok zor. Hiç değilse sen de beni özleyerek el veremez misin?
İşin doğrusu, bir an evvel unutmak istiyorum. Olmuyor. Bazen aniden o sırada seni düşünmediğimi fark edip seviniyorum. Sonra, yani bunu düşünürken, yine seni düşünmeye başlıyorum. Seni düşünmek hastalığı, gizli bir yemin gibi, içimde bir yerlerde durmadan kendini tekrar ediyor. Ne ağır yeminmiş, bozamıyorum.
Reklam
Yas, gözyaşından olduğu kadar buruk tebessümden; kaybedilen geçmişten olduğu kadar kazanılamayacak gelecekten de besleniyor.
Elbette çelik gibi sinirlere, safi samandan bir kalbe sahip olmayı isterdim, ama bahtıma her şeyin kırılganı düşmüştü, ne yapabilirdim?
O gün orada ruhumu bitmek bilmeyen, kemirgen bir acıya teslim ettim. Acı yanımda kaldı, ama o gitti…
En iyisi yol yakınken…“
Oysa benim için yol yakın filan değildi artık. Başlangıç meridyenimden kolayca geri dönemeyecek kadar uzaklaşmıştım. O öyle deyince, kalbim odun sobasını atılmış plastik oyuncak gibi eriyivermişti. İncinmiş, kırılmış, yarı yolda bırakdığımı hissetmiştim. Gücenmemiş gibi davranmaya çalışmıştım yine de.
Reklam