Kimi heybesinde korkularını, kimi saadeti ya da hüznü taşır. Kimi, yükünü çok uzaklara taşır kimi de yakına. İnsan en çok kaçtığına mahkûm kalır, en çok arzuladığınaysa daima uzaktır.
Ah asır, çiğ insan eti yiyenlerin asrı. Ne büyük zulümler sığdırmıştı sinesine ne günahkar kalpler. Müptelası, avanesi ne çok. Ne arlanmaz kimselerdi onlar! Benimse yok bu asırla gönül ilişkim; varsa nefretim, bir de kinim!
Tren rayları, hasretle vuslat arasına örülüdür. Hangi yöne baksa bir bekleyeni vardır, görürsün. Hangi yöne dönsen bir çift gözde umudun, her şeye rağmen yeşerdiğini anlarsın.
Nihayet her şey eksik kalacak. Saadetler, hüzünler, dertler ve devalar tam olmayacak; eksik kalacak. Ebediyeti olmayan hiçbir şeyin doyumu da yoktur. Bir gün herkes ölecek ve hayat bile eksik kalacak. Buna şüphe yok!