Anladım ki en ağır olanı insandır. Onların kalplerindeki gölge, toprağın kara taşından bile ağırdır.
İnsan bu dünyanın en tehlikeli canlısıydı; çünkü her şeyi yapma potansiyeli yalnızca onlardaydı. sevmek de onlara aitti, öldürmek de.. Sadakat de ihanet de... Bir gülüşün ardına zehir gizleyebilir, bir şefkat dokunuşunun arkasına yalan saklayabilirlerdi.
Reklam
Meğer yuva, sadece korunmak için değil, birine kendini anlatmanın, “Ben Buradayım” demenin biçimiymiş.
Fakat sevmek gerçekten ait olmak mıydı, yoksa birine dokunurken yavaş yavaş kendinden gitmek mi?
…
Aşk dediği şey belki de birine kavuşmak değil, birinden eksilmeyi kabul etmekti.
Ama hayat böyledir. Güzellik, içinde her zaman bir gölge taşır. Neşe, kısa bir misafirdir; ardından mutlaka hüzün gelir.
Reklam