Tesadüf mü bu, yoksa sevdiğim insanları hep uzaklara mı kaçırıyorum?
Bazen insan, konuştuğu kişi daha ağzını açmadan neler söyleyeceğini bilir. Bilir ama duymak istemez.
Öldü bile diyemiyoruz, daha kibar olsun diye vefat etti diyoruz. Ama öldü işte, geri gelmeyecek. Bunu anlamaya çalışıyorum, anlamaya çalıştıkça da daha çok kayboluyorum
+ Babamı kaybettim deyip duruyorum. İnsan kalemini kaybeder, anahtarını kaybeder. Sonra da bulur. Babasını kaybetmez ki! O kadar saçma geliyor ki! Nereye koyduğumu unuttuğum bir eşya gibi günün birinde karşıma çıkmayacak. Çünkü artık öyle birisi yok.
- Vefat etti demek insana çok güç geliyor, o yüzden bizi daha az üzecek sözcükler arıyoruz
Dünya körlerin, nedensiz istençlerinin ürünü ve tam bir sefalet vadisi.