Hüzün kapıda , yerini almış sessizce. Zaten yokluğu hissedilmeyecek şekilde de gitmişti usulca. Ve ayrıca mutluluğun sığacağı bir kuytu köşesi bile yok.
Ay' da ne işimiz var, diye söylendi kendi kendine. Daha burada adam gibi yaşamayı beceremiyoruz, bir de gidip orayı da mı rezil rüsva edeceğiz?
Hissettiği şey, öyle gitgide artan ve aniden sona eren türde bir hazdan çok farklıydı. İçindeki bir eksikliğin ilk defa tamamlanması gibiydi.
"Burnunun dibinde hep daha fazlası, daha iyisi var ve sen buraya hapsolup kalmışsın... Uzansan tutabileceğin kadar yakınında sanıyorsun ama tutamıyorsun işte çünkü aslında hepsi çok uzakta"
Bazen hayal kırıklığı, kırılan hayallerin önemi ile ölçülmeyecek kadar çok canını acıtıyordu insanın.