Hatice Barış
@haticebaris
İnstagram= brshatice
"Sende kimsin?"
O kadar güzel bir kızdı ki.
Silahımı ona doğrultmuştum. Korkudan yavaş adımlarla geri geri gidiyordu. Tek kelime etmedi. Çok korkmuş olmalıydı. Çok hızlı nefes alıp veriyordu. Birkaç adım daha geri gittikten sonra hızla masadan aldığı bardağı bana fırlatıp kaçarak çığlık atmaya başladı
"İmdat! Yardım edin!"
Silahımı belime yerleştirdim. Arkasından gittim. Merdivenlerden yukarı çıktı. Bir odaya girip kapıyı üzerine kilitledi. Kapının kulbunu tutup iki kere çevirdim, açılmadı tabi. İki omuz darbesiyle açtım kapıyı. Hızla elindeki telefonu alıp sert bir şekilde yere fırlattım. Bağırıyordu. Kaçmaya çalıştı. Hızla kolundan tuttum dolaba yasladım. Arka cebimdeki şırıngayı alıp ağzımla ucundaki koruyucuyu çıkardım. Beni itip bir adım uzaklaştığında tekrar kolundan tutup dolaba yapıştırdım
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bazı yaralar bedende değildi. O yüzden görünmezlerdi. Ve insanlar acılar kendisine ait olmayınca, görmediklerini anlayamazlardı.
Bazı hisler anlatılamazdı. Öylece yaşanırlardı sadece. Elimdeki telefonu tutmakta zorlanıyordum. Hani tuhaf bir his vardır bütün bedeninin içten içe titrediğini hissedersin ya. İşte öyle bir şeydi bu.
Omzuma Açelyanın başının yaslanmasıyla sustum. Yüzüne baktım uyumuştu. Gülümsedim. Kollarımla sardım onu. Başını göğsüme koydu. Bende sıkıca sarıldım ona. Telefonumun şarjı bitmiş, flaşı kapanmıştı. Ben başımı onun başının üzerine koyup kapattım gözlerimi. Saçlarının kokusu doluyordu burnuma. Üşümeme rağmen, yerde oturuyor olmama rağmen rahat ve huzurlu hissediyordum.
Karaktersiz insan güzelde olsa, çirkinde olsa, zenginde olsa fakirde olsa karaktersizdir. Karakterli olanda her koşulda karakterlidir.