Bir insanın huzurla, mutlulukla, yüzünde hafif bir gülümsemeyle uyuma nedeni olacaksın günün birinde. Belki onun kötü giden rüyalarını bile iyileştirebileceksin. Ne kadar güzel, değil mi? Sırf bunun için bile mücadele etmeye değmez mi?
Doğru anlatsaydım anlaşılırdım belki ama mevzu o değildi ki, konuşarak ucuzlatmak yerine içimde birikenleri anlatmadan anlaşılmaktı sessizliğin diliyle söylediklerimi..
Ben susarak anlatmak istedim çoğu şeyi ama anlayan da çıkmadı zaten sessizliğimin söylemek istediklerini..
Bir neyse koydum geçtim.
Belki de içimde kalmaları daha iyi şu ana kadar olduğu gibi..
Zaman pişman edecek birilerini orası kesin; ya sustuğum için beni, ya sessizliğime sağır kesilen herkesi...
Sonra birdenbire, kimseyi suçlamayan, faydasız tartışmalardan kaçınan, gidenlere sakin bir şekilde bakan ve darbeleri şüpheli bir sessizlik içinde karşılayan birine dönüşürsün....