“Yakışır yaşıma yanlışlarım.
Ben kendimi en çok yanıldığım
yerlerde tanıdım. Kime fazla güvendiysem orada öğrendim mesafeyi; kime fazla sustuysam orada duydum içimde biriken sesi.
Bazı pişmanlıklarım var, inkår etmiyorum.
Ama hepsi bana ait.
Hepsi bu yaşın, bu kalbin, bu yorgunluğun eseri.
Belki daha akıllı olabilirdim; belki bazı kapılardan hiç girmemeliydim, bazı insanlarda bu kadar kalmamalıydım. Ama ne yaşadıysam beni bugünkü ben yaptı. Artık biliyorum; insanın yanlışları da yüzüne yakışır bazen. Çünkü her hata biraz eksiltse de biraz da olgunlaştırır. Ben geçmişime kızmıyorum artık. Sadece içimde kırılan yerlere bakıp şunu söylüyorum: Demek ki büyümek böyle bir şeymiş; içten içe tükenirken bile kendine "geçecek" diyebilmeyi öğrenmekmiş.”