Elinde bir buket çiçek. "İyi seneler Mina!" diyerek bana uzatıyor. Hoşuma gidiyor. Hem nasıl hoşuma gidiyor bu. Çiçek almaya pek alışkın olmayan ben, kıkırdıyorum kendi kendime.
Oysa kendinden kaçabilir mi insan? Hele zihni bir yandan, o kendi zannettiği korkuluğu her an parlatmak için çalışıyorsa. Bütün bir insanlık kaçmaya çalışıyor oysa... haplar, uyuşturucular, bilgisayar oyunları, alışveriş neler neler. Hayretle fark ediyorum. Ben de kaçtım ölesiye.