Akılsıza bin akıl da versen gelir seninkini ister," diye bir Arap atasözü vardır. Hayatımız denen bahçeye bitkiler dikmeye başlarız ve başımızı çevirince komşumuzun bizi izlediğini görürüz. Elinden hiçbir iş gelmez, ama eylemlerimizin tohumlarını nasıl ektiğimize, düşüncelerimizi nasıl diktiğimize, başarılarımızı nasıl suladığımıza dair ahkâm kesmeye bayılır.
Söylediklerine kulak asarsak onun uşağına dönüşürüz ve hayatımız denen bahçe komşunun fikirlerini yansıtar. Toprağı alnımızın teriyle ektiğimizi, hayırdualanımızla gübrelediğimizi unuturuz. Toprağın her santiminin sadece bahçıvanın sabırlı dokunuşu sayesinde açığa kavuşabilecek gizemlerle dolu olduğunu unuturuz. Güneşe, yağmura, mevsimlere dikkat etmeyi bırakır, yalnızca çitin öteki yanından bizi gözetleyen kafaya odaklanırız.
Bahçemize dair ahkâm kesmeye bayılan akılsız kendi bitkileriyle hiç ilgilenmez.