Yunus Suresi’nin 57. ayeti, insanın en sessiz yerlerine hitap eden bir çağrıdır. Bu ayet, insanın yolda kaybolduğunda duyduğu iç sıkıntısını, kalbine çöken ağırlığı ve cevap arayan hâlini görür. Kur’an, bir öğüt olarak insana seslenir; kırmadan, incitmeden hatırlatır. Kalpte biriken korkulara, yaralara ve söylenemeyen acılara şifa olur. Yolunu bilip yürüyemeyenlere yön verir, karanlıkta kalanlara ışık olur. Ve bütün bunları, kusursuz olmayı beklemeden, sadece insan olmanın kırılganlığına karşı bir rahmet olarak sunar. Bu ayet, insanın yalnız olmadığını ve kalbinin sahipsiz bırakılmadığını hatırlatır.