Hıdır Y.
@hdry
Puan vermedi·180 syf.·
5 günde okudu
·2015 48. kitabı
Reklam
"Bu benim vasiyetimdir. Canım annecim! Senden benim güzel gülüşlerimi hatırlamanı ve yatağımı olduğu gibi bırakmanı istiyorum. Ve sen ablacığım! Arkadaşlarıma de ki : 'O açlıktan öldü...' Ve sen abiciğim! Üzülme, ama, ikimiz birlikte, ' Biz açız!' dediğimizi hatırla. Ey Ölüm meleği! Acele et ve ruhumu al ki artık cennette yemek yiyeyim. Ben çok açım. Ve ey ailem! Benim için korkmayın. Ben sizin yerinize de cennette yiyebildiğim kadar çok yiyeceğim."
Suriyeli mülteci bir kız cocuğun vasiyeti.
Kitap, kültür, edebiyat paylaşmak varken neden bu diyenler olacaktır.
Bu yazı, benim nezdimde toplumcu gerçekçilik akımının en önemli eseri olarak kalacaktır.
"Biz sadece o çocukların üzerinde üniforma varken, onların öğretmeni değiliz. Biz hayatı da, hayattaki zorluklarla baş etme yollarını da anlatan öğretmenleriz aynı zamanda ve bugün bu halkın öğretmenleri zor durumda. Onları hayatta tutmak için de burada duracağız. Sadece onlara Tarih, Coğrafya dersleri öğretmekle yükümlü değiliz. Öğrenciler bizim gözlerimizin için bakıyor. Biz gidersek geldiğimizde onların gözlerinin içine nasıl bakacağız. Sözde bu çocukları savaştan uzak tutalım diye de bir politika var ama tam tersi bir uygulama var."
-Bir SMS ile Cizre'yi terketmeyen bir öğretmen-