Baba gerçekte kendi dışında kimseyi sevmiyor, ancak gereksinimlerinin giderilmesine hizmet ettikleri ölçüde başkalarına sevgi gösteriyordu. "ben" inin objelere verdiği fazladan bir şey yoktu.
Kitle uysal bir sürü gibidir, başında bir efendi olmadan yaşayamaz. İtaate karşı öylesine bir susamışlık içindedir ki, ortaya çıkıp kendisini efendi ilan edecek herkese içgüdüsel bir boyun eğişle karşılık verir.